LAMPARCIK STROJNY

Pardalotus striatus (ang. Striated Pardalote)

Wideo-filmy 1-2 Osobniki podgatunku P. s. substriatus żerujące w naturalnym siedlisku.
Oryginał został nagrany w standardowej rozdzielczości (ang. SD) (704 x 576p) w formacie 4:3.

........................................................................................

..........................................................................

............................................................

Status:
Gatunek endemiczny dla Australii, pospolity w odpowiednim biotopie. W obrębie tego gatunku wyróżniono 6 podgatunków, a mianowicie:
1. Pardalotus striatus striatus
2. Pardalotus striatus ornatus
3. Pardalotus striatus substriatus
4. Pardalotus striatus melanocephalus
5. Pardalotus striatus uropygialis
6. Pardalotus striatus melvillensis

Wielkość:
Jest to największy gatunek wśród lamparcików, rozmiary: 9,5–11,5 cm; waga 9-15 gramów. Dymorfizm płciowy słabo zaznaczony, samica ma mniej wyraziste kolory.

Zachowanie:
Gatunek, jak na lamparcika przystało, ruchliwy, o dziwo głośny odnoście jego rozmiarów, najłatwiejszy do obserwacji podczas żerowania, zazwyczaj występuje w parach lub grupach rodzinnych. W okresie pozalęgowym bardzo często występuje w stadach z innymi gatunkami małych ptaków.

Pożywienie:
Gatunek owadożerny, odżywia się małymi owadami typu mszyce, larwy, żeruje w koronach drzew i krzewów, pomiędzy gałązkami, liściami i kwiatami.

Okres lęgowy:
Przypada od lipca do stycznia; liczba lęgów 1-2 w sezonie; wysiadują oboje rodzice, przez 16-24 dni; gniazdownik, młode opuszczają dziuplę lub norę po ok. 2-3 tygodniach.

Gniazdo:
Gniazdo budowane przez samicę i samca w postaci albo wygrzebanej w glebie, glinie lub pomiędzy kamieniami norki albo w dziupli drzewa, w stogach siana i słomy, w budynkach pomiędzy dachem a ścianą; norka ma niesamowitą długość, jak na tak małego ptaka ok. 100 cm. Norka/dziupla jest zakończona rozszerzeniem wyścielonym w kształcie zadaszonego gniazda z bocznym otworem; gniazdko zbudowane z pasków kory, suchych źdźbeł traw, wyścielone delikatnymi korzonkami i trawami.

Jajka:
4 (2-5) wielkość 19 mm x 15 mm, kształtu zaokrąglonego owalu; skorupka biała z połyskiem, bez nakrapiania.

Siedlisko:
Różnorodne środowiska w których występują mniejsze lub większe drzewa, zasięg obejmuje całą Australię i Tasmanię, podgatunek z Tasmanii na zimę migruje do Australii, wiosną wraca na lęgowiska.

Rozmieszczenie:
Pardalotus striatus striatus: Tasmania
Pardalotus striatus ornatus: pas alpejski i przedalpejski tj. płd.-wsch. stanu Victoria; wsch. pas stanu Nowa Południowa Walia.
Pardalotus striatus substriatus: największy obszar ok. 70% Australii, wszystkie stany, bez wsch. i płn. pasa.
Pardalotus striatus melanocephalus: wsch. pas stanu Queensland; płn.-wsch. skrawek stanu Nowa Południowa Walia.
Pardalotus striatus uropygialis: płn. pas od wysokości podnurza półwyspu York do jego końca w stanie Queensland; płn. pas Terytorium Północnego; płn. pas stanu Australia Zachodnia.
Pardalotus striatus melvillensis: wysepki przy Arnhem Land (płn. Terytorium Północnego)

Mapka: Zobacz (link) .

Bibliografia:
Barrett G., Silcocks A., Barry S., Cunningham R., Poulter R. (2003) The New Atlas of Australian Birds, Royal Australasian Ornitologists Union, Hawthorn East, Vic., ISBN 1 875122 09 5.
Beruldsen Gordon (2003) Australian Birds their Nests and Eggs, G. Beruldsen, Kenmore Hills, Qld., ISBN 0-646-42798-9.
BirdLife Australia: (link) .
HANZAB: Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds: (link)
HBW: Handbook of the Birds of the World (link) .
Marcombe Michael (2000) Field Guide to Australian Birds, Steve Parish Publishing Pty Ltd, Archerfield, Qld., ISBN 1-876282-10-X.

Klasyka:
Campbell Archibald James (1900) Nests and Eggs of Australian Birds (vol. 1 – 2) (link) .
North Alfred John (1914) Nests and Eggs of Birds Found Breeding in Australia and Tasmania (vol. 1 – 4) (link) .