KOROŁAZ BRUNATNY

Climacteris picumnus (ang. Brown Treecreeper)

Wideo-film 1. Osobniki podgatunku C. p. victoriae żerujące w naturalnym siedlisku.
Oryginał został nagrany w standardowej rozdzielczości (ang. SD) (704 x 576p) w formacie 4:3.

........................................................................................

..........................................................................

............................................................

Status:
Gatunek endemiczny dla Australii, pospolity w odpowiednim biotopie. W obrębie tego gatunku wyróżniono 3 podgatunki, a mianowicie:
1. Climacteris picumnus victoriae
2. Climacteris picumnus picumnus
3. Climacteris picumnus melanotus

Wielkość:
Jest to największy gatunek wśród korołazów, rozmiary: 16–18 cm; waga 21-42 gramów. Niewielki dymorfizm płciowy, samica na podgardlu ma niewielkie, białawo-rdzawe paski, samiec w tym samym miejscu ma niewielkie białawo-czarniawe paski.

Zachowanie:
Gatunek, jak na korołaza przystało, w zachowaniu przypomina pełzacza, chodzi po pniach, przelatuje z pieńka na pieniek.

Pożywienie:
Gatunek owadożerny, odżywia się małymi owadami i ich larwami znajdowanymi pod korą, czasami żeruje na ziemi, na leżących spróchniałych gałęziach.

Okres lęgowy:
Przypada na płd. od czerwca/lipca do listopada/grudnia; na płn. już od maja; liczba lęgów 1 w sezonie; wysiaduje tylko samica przez 16-17 dni, karmiona przez samca i młodociane ptaki z poprzednich lęgów; gniazdownik, młode opuszczają dziuplę/półdziuplę po ok. 4 tygodniach.

Gniazdo:
Gniazdo budowane przez samicę i samca w postaci dziupli, półdziupli, wyścielonej w kształcie otwartego gniazda, gniazdo zbudowane z pasków kory, suchych źdźbeł traw, wnętrze wyścielone delikatnymi korzonkami, trawami, włosiem, pierzem. Umieszczone na różnych wysokościach od 1-10 metrów w zależności od biotopu.

Jajka:
2-3 (1-4) wielkość 23 mm x 18 mm, owalne; skorupka różowa lub różowo-biała z połyskiem, występują plamki, cętki i niewielkie rozmazy koloru rdzawo-brązowego, większość z nich umieszczona od połowy ku dużemu biegunowi.

Siedlisko:
Różnorodne środowiska, w których występują mniejsze lub większe luźne zadrzewienia, wzdłuż linii drzew porastających strumyki. Unika zwartych i wilgotnych terenów leśnych.

Rozmieszczenie:
Climacteris picumnus victoriae: płd.-wsch. stan Victoria; wsch. pas stanu Nowa Południowa Walia; płd.-wsch. wąskim klinem na kilaset kilometrów na zach. stanu Queensland.
Climacteris picumnus picumnus: płd.-wsch. stanu Australia Południowa; stan Victoria bez płd.-wsch. pasa; stan Nowa Południowa Walia bez wsch, pasa; płd. i centrum stanu Queensland aż pod półwysep York.
Climacteris picumnus melanotus: półwysep York w stanie Queensland.

Mapka: Zobacz (link) .

Bibliografia:
Barrett G., Silcocks A., Barry S., Cunningham R., Poulter R. (2003) The New Atlas of Australian Birds, Royal Australasian Ornitologists Union, Hawthorn East, Vic., ISBN 1 875122 09 5.
Beruldsen Gordon (2003) Australian Birds their Nests and Eggs, G. Beruldsen, Kenmore Hills, Qld., ISBN 0-646-42798-9.
BirdLife Australia: (link) .
HANZAB: Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds: (link)
HBW: Handbook of the Birds of the World (link) .
Marcombe Michael (2000) Field Guide to Australian Birds, Steve Parish Publishing Pty Ltd, Archerfield, Qld., ISBN 1-876282-10-X.

Klasyka:
Campbell Archibald James (1900) Nests and Eggs of Australian Birds (vol. 1 – 2) (link) .
North Alfred John (1914) Nests and Eggs of Birds Found Breeding in Australia and Tasmania (vol. 1 – 4) (link) .