MIODOPIJEK DŁUGODZIOBY

Acanthorhynchus tenuirostris (ang. Eastern Spinebill)

Wideo-filmy 1-3 Pokazują ptaki z podgatunku A. t. tenuirostris z pokarmem dla piskląt, ptaki siadające w pobliżu dobrze ukrytego gniazda.
Oryginały zostały nagrane w rozdzielczości 4K (ang. ultra HD) (3840 x 2160p) w formacie 16:9.

........................................................................................

..........................................................................

............................................................

Status:
Jest to gatunek endemiczny dla Australii, pospolity w odpowiednim siedlisku. W obrębie tego gatunku wyróżniono 4 podgatunki, a mianowicie:
1. Acanthorhynchus tenuirostris tenuirostris
2. Acanthorhynchus tenuirostris halmaturinus
3. Acanthorhynchus tenuirostris dubius
4. Acanthorhynchus tenuirostris cairnsensis

Wielkość:
Średniej wielkości miodojad. Rozmiary: 14–16 cm; waga 8-16 g. Średnio zaznaczony dymorfizm płciowy, u samca występuje czarna, połyskliwa czapeczka na głowie, u samicy w tym miejscu występuje szare, matowe upierzenie.

Zachowanie:
Gatunek ruchliwy, energicznie fruwający wręcz furkoczący, migruje na zimę na płn. w cieplejsze rejony Australii, wtedy gromadzi się w większe stada. Natomiast w okresie lęgowym występuje w parach, broniąc terytorium. Najłatwiejszy do obserwacji podczas żerowania na krzewach, znacznie trudniej w czasie żerowania w koronach wysokich drzew.

Pożywienie:
Gatunek odżywiający się nektarem, pyłkiem i małymi owadami; poszukuje pokarmu w koronach drzew i krzewów, czasami w powietrzu.

Okres lęgowy:
Przypada zazwyczaj od sierpnia do stycznia/lutego czasami na płn. do maja. Wyprowadza zazwyczaj 2 lęgi w sezonie. Wysiaduje tylko samica przez 14-16 dni. Pisklęta są karmione przez samicę i samca. Gniazdownik, młode opuszczają gniazdo po ok. 2 tygodniach.

Gniazdo:
Gniazdo otwarte, głębokie, umieszczone w gęstwinie gałązek, często w roślinie kolczastej, poprzez zaplecienie boków gniazda do gałązek. Gniazdo od góry ukryte gęstym ulistnieniem, ptak wchodzi do gniazda od spodu. Zbudowane z suchych źdźbeł traw, delikatnych pasków łyka; wnętrze obficie wyścielone delikatnymi korzonkami i pierzem. Gniazdo umiejscowione od 1 do nawet 20 m nad ziemią, w zależności od biotopu.

Jajka:
2 (1-4) wielkość 17 mm x 13 mm, owalne; skorupka od różowawej do płowo-różowej, bez połysku, liczne plamki, cętki i rozmazy koloru rdzawego, większość z nich rozmieszczona przy dużym biegunie.

Siedlisko:
Obszary zalesione, wilgotne, również wrzosowiska, tereny zurbanizowane bogate w parki, pola golfowe itp.

Rozmieszczenie:
wsch. i płd.-wsch. Australii włącznie z Tasmanią.
Acanthorhynchus tenuirostris cairnsensis: wąski wsch. pas u podnóża półwyspu York w stanie Queensland.
Acanthorhynchus tenuirostris tenuirostris: pas od wsch. i płd.-wsch. w stanie Queensland; wsch. pas alpejski i subalpejski w stanie Nowa Południowa Walia; 2/3 stanu Victoria (bez płn.-zach.); płd.-wsch. skrawek stanu Australia Południowa.
Acanthorhynchus tenuirostris halmaturinus: wyspa Kangura, na płd. stanu Australia Południowa.
Acanthorhynchus tenuirostris dubius: Tasmania.

Mapka: Zobacz (link) .

Bibliografia:
Barrett G., Silcocks A., Barry S., Cunningham R., Poulter R. (2003) The New Atlas of Australian Birds, Royal Australasian Ornitologists Union, Hawthorn East, Vic., ISBN 1 875122 09 5.
Beruldsen Gordon (2003) Australian Birds their Nests and Eggs, G. Beruldsen, Kenmore Hills, Qld., ISBN 0-646-42798-9.
BirdLife Australia: (link) .
HANZAB: Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds: (link)
HBW: Handbook of the Birds of the World (link) .
Marcombe Michael (2000) Field Guide to Australian Birds, Steve Parish Publishing Pty Ltd, Archerfield, Qld., ISBN 1-876282-10-X.

Klasyka:
Campbell Archibald James (1900) Nests and Eggs of Australian Birds (vol. 1 – 2) (link) .
North Alfred John (1914) Nests and Eggs of Birds Found Breeding in Australia and Tasmania (vol. 1 – 4) (link) .