KUKABURA CHICHOTLIWA

Dacelo novaeguineae (ang. Laughing Kookaburra)

Wideo-filmy 1-3 przedstawiają karmienie młodego znajdującego się w dziupli, przez osobniki dorosłe.
Oryginały zostały nagrane w rozdzielczości 4K (ang. ultra HD) (3840 x 2160p) w formacie 16:9.

........................................................................................

..........................................................................

............................................................

Status:
Gatunek pospolity, w odpowiednim biotopie, ikona ornitologiczna Australii. W obrębie tego gatunku wyróżniono dwa podgatunki:
1. Dacelo novaeguineae novaeguineae
2. Dacelo novaeguineae minor.

Wielkość:
Dużej wielkości zimorodek, jeden z największych na świecie. Rozmiary: 38–42 cm; waga 200-450 gramów, podgatunek D. n. minor trochę mniejszy od nominalnego. Dymorfizm płciowy objawia się przede wszystkim niebieskawym kuprem i grzbietem u samca (w okresie godowym), u samicy w tym miejscu dominuje kolor brązowy, tak jak na wierzchu ogona.

Zachowanie:
Gatunek bardzo hałaśliwy, niezapomniany chichot australijskiego lasu, występuje zazwyczaj w parach lub grupach rodzinnych.

Pożywienie:
Poluje na bezkręgowce i małe kręgowce na ziemi, czatując jak na zimorodka przystało, na gałęzi, a w rejonach wejskich i przydrożach często na drutach energetycznych i słupach.

Okres lęgowy:
Przypada od sierpnia do stycznia, w większości od września do grudnia. Jeden lęg w sezonie. Wysiadują oboje rodzice czasami pomagają osobniki z poprzednich lęgów przez 23-25 dni. Typowy gniazdownik.

Gniazdo:
Gniazdo w dziupli do 10-12 m nad ziemią, w terenach bardziej tropikalnych ptaki wykuwają dziuplę w termitierze drzewnej. Cechą charakterystyczną jest to że dzupla jest bardzo płytka, podłoga leży praktycznie na równi z wejściem, co widać na wideo-filmach.

Jajka:
3 (2-4) wielkość 44 mm x 35 mm, owalne; skorupka biała z lekkim połyskiem.

Siedlisko:
Występuje przede wszystkim na terenach zalesionych, również na terenach wiejskich oraz parkach miejskich, terenach zielonych z dużą ilością drzew.

Rozmieszczenie:
1. Dacelo novaeguineae novaeguineae: wsch. część Australii płd.-wsch. stanu Australii Południowej, cały stan Victoria, 90% stanu Nowa Południowa Walia (bez płn.-zach. skrawka); 2/3 stanu Queensland (wsch.); introdukowany na Tasmanię oraz na cypel płd.-zach. w stanie Australia Zachodnia.
2. Dacelo novaeguineae minor: półwysep York (płn.-wsch. stanu Queensland).

Mapka: Zobacz (link) .

Bibliografia:
Barrett G., Silcocks A., Barry S., Cunningham R., Poulter R. (2003) The New Atlas of Australian Birds, Royal Australasian Ornitologists Union, Hawthorn East, Vic., ISBN 1 875122 09 5.
Beruldsen Gordon (2003) Australian Birds their Nests and Eggs, G. Beruldsen, Kenmore Hills, Qld., ISBN 0-646-42798-9.
BirdLife Australia: (link) .
HANZAB: Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds: (link)
HBW: Handbook of the Birds of the World (link) .
Marcombe Michael (2000) Field Guide to Australian Birds, Steve Parish Publishing Pty Ltd, Archerfield, Qld., ISBN 1-876282-10-X.

Klasyka:
Campbell Archibald James (1900) Nests and Eggs of Australian Birds (vol. 1 – 2) (link) .
North Alfred John (1914) Nests and Eggs of Birds Found Breeding in Australia and Tasmania (vol. 1 – 4) (link) .